Blog 5

Terug van weggeweest

Vandaag ben ik weer met frisse moed aan ons campingavontuur begonnen. Net zoals je een glas altijd halfvol moet zien, zal ik dus ook vooral op de zonneschijn tussen de regenbuien door letten. Dan is het best wel lekker warm voor de tent met een kopje thee. En die paar regenbuitjes.... pff, ik heb wel eens voor hetere vuren gestaan wat betreft weersomstandigheden op reis. Dus nog een dagje snertweer en dan wordt het geduldige wachten voor al ons Groningers beloond, de zon komt eraan!

Weer aangekomen op de camping blijkt dat de groepjes Duitse vakantievierende jongeren vervangen zijn door weer andere Duitse vakantievierende jongeren. Frappant dat Groningen zoveel jonge Duitsers aantrekt, die vaak niet verder dan Bremen wonen. Ben benieuwd waarom nou uitgerekend Groningen voor hun de vakantiebestemming is geworden. Daar hoef ik gelukkig niet lang over te brainstormen, aangezien ik al zeker twee jongens lijkbleek langs de kant van de campingweg heb zien liggen. Knetterstoned dus. Naast veel blowen en zuipen is beachballen ook een grote campinghobby van Duitse jongeren. Nu heb ik op zich niet zo heel veel moeite met nachtelijk gebral en kotsgeluiden in de ochtend, maar dat freakin’ balletje op die houten plankjes de hele dag..... Tak tok, tak tok....

In het kader van ‘zondag relaxdag’ besluiten we om het getak en getok te laten voor wat het is en eens lekker te gaan eten in het campingrestaurant. Dit is dus de eerste keer dat we ’s avonds met Samson in een restaurant eten, die keer bij Ikea en de Hema dus niet meegerekend. Redelijk spannend voor ons dus, want zouden wij ouders de test doorstaan? Hebben we, in de ogen van de andere restaurantbezoekers, een in aanleg redelijk welopgevoede zoon of is het een ongeleid projectiel? Ik vreesde het ergste toen ik zag dat de beschikbare kinderstoel geen beugel of riempje had, zodat hij op elk door hemzelf geschikt geacht moment uit zijn stoel kan klimmen. Maar het bleek allemaal ontzettend mee te vallen. Er zijn geen staande objecten omgeduwd, geen andere bezoekers lastiggevallen en hij is maar twee keer richting de keuken geglipt. Allemaal nog wel te behappen dus. Maar daar hebben we wel alle vermaaktechnieken voor uit de kast moeten trekken om de zorgen dat hij niet in een onbeheersbaar krijsen zou uitbarsten. De serveerster kwam met het ingenieus plan om een tekening op de placemat te maken en bracht een pen. Maar helaas geen interesse. Dan maar kiekeboe doen, is altijd goed... Kijk Samson, leuk hè een microfoonsnoer... Of lekker appelsap uit een rietje drinken? (vies gezicht) De frietjes en het kroketje gingen er gelukkig wel in, maar ja wie lust dat nou niet? We hebben al met al ruim een anderhalf uur in het restaurant doorgebracht, wat niet verkeerd is voor de eerste keer dacht ik zo.