Blog 1

Avontuur

In principe ben ik best wel avontuurlijk ingesteld wat betreft vakantiebestemmingen. Met de nadruk op ‘in principe’, want in principe zou ik best wel naar Mexico of iets dergelijks willen, of nog eens een keer een rondje Thailand maar dan linksom. Het vakantiebestemming-verlanglijstje groeit met de jaren, de bezochte verre oorden (helaas) niet. De enige keer dat ik met mijn man samen op reis ben gegaan om iets van een soort vakantie te vieren was een weekendje Schiermonnikoog, wat ook meteen onze huwelijksreis was en inmiddels al bijna 2 jaar geleden is. Ook dit jaar zit het er voor ons niet in om überhaupt de Nederlandse grens over te steken. Maar dat betekent allerminst dat er ons geen avontuur te wachten staat!

Deze vakantie ga ik namelijk ontdekken hoe het is om ook toerist te zijn in je eigen stad. Samen met man Erik, zoon Samson en het nog ongeboren vierde gezinslid ga ik 10 dagen kamperen in het Stadspark, waar ik ontzettend veel zin in heb. Naast de gebruikelijke handelingen die men op een camping uitvoert, zoals kruiswoordpuzzels maken, op een luchtbedje in de zon tijdschriftjes lezen en heel misschien nog een badmintonnetje slaan, zal ik mijn Groningen vanuit een ander perspectief gaan beleven. Ook wordt dit dus onze eerste vakantie als verantwoordelijke ouders, wat ook zeker als een avontuur gezien kan worden.

Als verantwoordelijke ouder moet je soms drastische maatregelen nemen. En na visioenen van constant achter een wonderbaarlijk snel ventje aanrennen (wat niet te doen is met een 30 weken zwangere buik), of erger nog het wonderbaarlijk snelle ventje uit een van de vele vijvers op de camping te vissen, heb ik besloten om het maar gewoon te doen. En met ‘het’ bedoel ik het voorheen door mij verafschuwde kindertuigje aan te schaffen. Toen ik zelf nog geen moeder was zag ik ze wel eens lopen in de stad, kinderen die beteugeld voor hun ouders liepen en als ze verder vooruit liepen dan twee meter... gloek! Naast dat ik dat altijd intens zielig vond voor die kindjes, had ik ook meteen een oordeel klaar over die vreselijke ouders die dat hun kind aandoen. “Als je niet op je kinderen wil letten, waarom heb je ze dan?!”. Hoewel ik het nog steeds wel een beetje zielig vind, zie ik nu vooral de praktische kant ervan. En daarnaast, ik heb al wel vaker mijn stellige opvoedprincipes aangepast om een praktisch doel te dienen. Zo was ik er altijd van overtuigd dat ik nooit, maar dan ook nooit naar de Mac zou gaan met mijn kind(eren), en de keren dat Samson een Big Mac van dichtbij heeft gezien zijn ook al op twee handen te tellen, dus ja... Maar goed, het tuigje. Nadat ik de verzameling riempjes had afgerekend zag ik dat het een reikwijdte had van wel 1 meter... 1 meter! Ik zag het beteuterde gezichtje van Samson al voor me dat ie doorkreeg dat hij de wereld kon gaan ontdekken, 3 stapjes heen en 3 stapjes terug. Dat ging me toch wel een beetje te ver. Maar de aardige mevrouw van de Prenatal kwam met een ideale oplossing. Als ik even langs de dierenwinkel zou gaan voor een uittrekbare hondenriem, had ik dat probleem meteen opgelost. En weer moest ik een drempel over om mij als verantwoordelijke ouder te laten gelden. Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen en dus dartelt Samson aangelijnd maar veilig rond op de camping. Samson in het Stadspark aan de hondenriem, wie had dat nou ooit aan zien komen?